Fleet Foxes: Helplessness Blues (útg. 2011 - 10/10)
Árið 2008 gaf óþekkt hljómsveit út samnefndan geisladisk. Þetta var Fleet Foxes með diskinn Fleet Foxes. Ekki veit ég af hverju
ég hlustaði á diskinn því ekki vakti hann athygli mína, nema fyrir þá frábæru umfjöllun sem hann fékk í
tónlistartímaritum sem ég var að renna yfir.
Þetta reyndist að margra mati vera ein af bestu plötum ársins, númer tvö að mig
minnir hjá tónlistartímaritinu Q. Hjá mér var þetta algjör toppdiskur þetta ár og ég hlakkaði til að heyra meira frá
gaurunum. Það gerðist ekki fyrr en þremur árum seinna.
Helplessness Blues er metnaðarfullt verk, alveg eins og Fleet Foxes var.
Við fyrstu heyrn er platan af sama gæðaflokki og hægt að hrósa liðsmönnum Fleet Foxes fyrir það. Það er gífurlega erfitt að
fylgja svona frábærum frumburði eftir. En tíminn verður hreinlega að leiða í ljós hvort Helplessness Blues nái sama
kalíberi. Hún virðist alla vega ekki fá eins frábæra gagnrýni eins og Fleet Foxes, en góða samt.
Það sem einkennir báðar plöturnar er flæðið. Það er eitthvað við þessa tónlist sem fær mig líka til að
líða svo vel. Jafnvel að liggja í móki og sötra á bjór eða einhverjum öðrum drykk. Svo koma hress lög sem "vekja" mann og þegar
platan er búin ... þá vill maður meira. Á Allmusic vefnum er talað um að áhrifa gæti frá Simon & Garfunkel, Fairport Convention og Beach
Boys ... ég veit ekki með Fairport Convention, en það má sannarlega greina SG og BB þarna ... en samt er hljómurinn einstakur og eitthvað svo rosalega
kúl! Aðalsöngvarinn hefur svo ótrúlega flotta rödd, sem blandast svo vel með frábærum bakröddum.
Það er erfitt að taka út nokkur lög sem bestu lögin en ég vil þó nefna tvö sem ég dýrkaði alveg um leið og ég
heyrði þau fyrst: "Lorelei" og "Battery Kinzie". Það er svona hressari taktur í þeim, æðisleg laglína, en svo eru gullmolar þarna algjörir
inn á milli.
Hipp, kúl, þjóðleg, frábær ... algjör demantur eins og fyrri platan. Hvernig verður plata númer þrjú???
