Birgitta Haukdal: Straumar (útg. 2011 - 9/10)
Það skal viðurkennast
strax að undirritaður hefur alltaf verið svolítið hrifinn af söngkonunni brosmildu, Birgittu Haukdal. Hún átti sitt blómaskeið með
hljómsveitinni Írafár og farsæll sólóferill var í farteskinu. Síðan giftist hún, eignaðist barn og nú loksins eftir nokkur
þögul ár kemur ný sólóplata.
Það skal líka viðurkennt strax, að undirritaður er hrifinn af allri tónlist (næstum) en létt popp á oft greiðan aðgang að eyrunum!
Tónlist Birgittu er afskaplega ljúf og persónulega finnst mér hún hafa þroskast sem söngkona. Enn og aftur er hún í samstarfi við upptökustjórann Þorvald Bjarna. Enda er óþarfi að laga eitthvað sem er ekki brotið, segir eitthvert máltæki. Þau "kunna" á hvort annað og í þakkarorðum sínum tekur hún sérstaklega fram hversu gott samstarfið við hann Þorvald er, þrátt fyrir að þau séu ólík á sumum sviðum. Birgitta og Þorvaldur semja flest öll lög plötunnar, en hafa einnig leitað fanga annars staðar, meðal annars í textasmiðju Egils Ólafssonar og Stefáns Hilmarssonar. Annar náinn samstarfsmaður hennar er Vignir Snær og hann á mikið í þessari plötu líka. Þá syngur Magni nokkur með Birgittu í einu lagi.
Í stuttu máli, þá finnst mér platan afar ljúf og virkar metnaðarfull. Á dögunum var plötuumslagið kosið það versta, vonandi fælir það fólk ekki frá. Platan sjálf rennur ljúft í gegn og lagasmíðarnar eru skemmtilegar, einfaldar og vandaðar. Rödd Birgittu nýtur sín vel hér, og ég myndi segja að hún væri "komin aftur"! Flottur gítarleikur og píanóleikur líka, bakraddir seiðandi á stundum og Vignir og Magni standa sig vel í sínum söng með Birgittu. Þetta er prófessjónal plata!
En ef einhver bæði mig núna um að segja sér, hvert mér þætti besta lagið... þá gæti ég það ekki ... ekki strax alla vega. Af hverju ekki? Vegna þess að mér finnst heildin sterkari en hlutarnir. Það er ekkert lag sem strax stendur upp úr. Þetta er virkilega jöfn plata. Kannski breytist skoðun mín eftir einhverjar vikur og frekari hlustun, en í dag er þetta það sem situr eftir: ljúfleiki og vellíðan, rólegheit og enginn asi. Flott heild, en engin lög sem bera af. Kannski er það merki um góða plötu, því oft er það nú þannig með popparana, að þeir semja þrjá fjóra slagara og hittara, en restin á 10-12 laga plötu heillar ekki marga.
Svo er ekki hér. Það er virkilega sáttur gagnrýnandi sem gagnrýnir þessa plötur. Umslagið finnst mér sjarmerandi og ljúft, rétt eins og tónlistin. Hún fær því næsthæstu einkunn: 9 af 10! Velkomin aftur, Birgitta!
